Haleakalā hiking

Gisteren hadden Alexandra en ik een lange dag die we niet snel zullen vergeten. We waren al om 5 uur opgestaan omdat we al voor 6 moesten vertrekken…. maar niet voordat Alexandra haar favoriete room-service ontbijt had gehad: flinke lading bacon met scrambled eggs en een bagel. We moesten al zo vroeg opstaan omdat we naar het regenwoud zouden gaan om te hiken en watervallen te bekijken. Ikzelf ben een keer eerder in een regenwoud geweest maar dat was een Atlantisch regenwoud (aan de Atlantische oceaan dus) in Brazilie een paar jaar geleden. Maui is een vrij klein eiland (1900 km2) maar aan de zuidkant is er een behoorlijk groot en onaangetast Pacificisch regenwoud (aan de Pacifische oceaan). Een van de grote verschillen is dat het regenwoud in Brazilië volzit met allerlei giftige beesten terwijl op het eiland Maui het allemaal vrij onschuldig is want er zijn geen slangen en giftige spinnen. Dat wil niet zeggen dat het niet een echt regenwoud is; al binnen 45 minuten rijden veranderde de omgeving van een luxe hotel naar huizen zonder elektriciteit en stromend water. De weg de we reden was de ‘road to Hana’. Deze weg had ik gevonden in een boek dat we een paar jaar geleden hebben gekocht en ook hebben gebruikt voor onze trip van New Jersey naar California: “the best 50 american road trips’. De road naar Hana is een hele smalle kronkel weg. Het dorpje dat aan het einde van deze weg ligt, werd pas in 1926 in het regenwoud ontdekt en de weg zelf vandaag is op veel plekken 1 baans en onverhard. De omgeving is echter prachtig en je rijdt kilometers langs een hele mooie kust. Alexandra had het heel erg naar haar zin maar vond soms het gekronkel van de weg een beetje teveel van het goede. De geiten en soms koeien van de lokale regenwoud bewoners die soms midden op de weg rondhingen maakten echter een boel goed.

De werkelijke bedoeling van de trip was echter de hike door het regenwoud en begon op zeeniveau waar de verschillende watervallen in het gebied uitmonden in de oceaan. Omdat het gebied vulkanisch gevormd is zijn er een hoop ondergrondse rivieren en dergelijke en poelen waar je niet alleen kunt spelen maar ook mooie foto’s kunt maken.

Vanaf zeeniveau zijn we aan de hike van ongeveer 8km begonnen die ons naar een van de hoogste watervallen op Maui zou brengen. Alexandra is echt een kleine trooper want het was zeker geen makkelijke hike. Het eerste deel van de hike was vrij onspectaculair want de vegetatie is niet zo erg verschillend met wat we rond het hotel zagen. Palmbomen ed. en ook vrij warm. Naarmate we echter hoger kwamen veranderde het vrij snel. Alexandra en ik waren erg enthousiast over het fruit wat je van de bomen kunt eten: mango, passie vrucht en andere zoete vruchten. Onze gids, die in het gebied geboren was, zei dat er vrij weinig was dat je niet kon eten. Er groeien ook wat planten die een soort amandelachtige noten hadden en die ook lekker waren maar veel te moeilijk om te openen voor slechts 1 kleine amandel. We leerden ook over planten waar je infecties mee kunt behandelen (maar ik gebruik toch liever westerse medicijnen).

Op ongeveer 300 meter hoogte veranderde de omgeving weer en kwamen we in een bamboe bos terecht waar het heerlijk koel begon te worden. Er was ook heel veel geluid in dat bos omdat door de wind de bamboe stokken tegen elkaar aanslaan. Op de foto hieronder kun je de rand van het bamboe bos zien en het is hier nog vrij licht maar naarmate we verder liepen werd het bijna helemaal donker doordat de bamboe wel 20 of 30 meter hoog is en enorm dicht op elkaar staat, letterlijk slechts centimeters tussen de verschillende staken.

Hoe hoger we in het regenwoud kwamen, hoe koeler het werd en er waren ook veel stroompjes waar we doorheen moesten waden. We zijn tot ongeveer 700 meter hoogte gekomen toen we bij een 130 meter hoge bergwand kwamen en hier was een van de grootste watervallen op Maui. Alexandra en ik hebben hier een poosje in het water gespeeld en in eerste instantie was het plan om onder de waterval te gaan. De gids raadde dit echter af omdat er soms stenen en andere dingen zoals stukken hout naar beneden komen dus hebben we dat maar niet gedaan. Rondom de waterval was er echt een heerlijk koele mist (en deels de reden waarom het koel is op de berg) en we hebben hier een uurtje gezeten voordat we weer naar beneden gewandeld zijn.

Op de terugweg hadden we letterlijk de gelegenheid om eens achterom te kijken en zagen we waar we eigenlijk geweest waren.  Het regenwoud ligt tegen de wand van een enorme vulkaan:  de Haleakalā Crater. Deze vulkaan is deel van de zogenaamde ‘ring of fire’ vulkanen die de Hawaii eilanden hebben gevormd, ongeveer 500,000 jaar geleden. De Haleakalā krater is enorm:  ongeveer 3km in doorsnee op de top en bijna 800 meter diep en pas goed te zien vanaf een afstand.

 

3 thoughts on “Haleakalā hiking”

Leave a Reply

Your email address will not be published.