Mascha in een ATR-72

Toen Mascha vorige week aankwam in de Bahamas, zweerde ze op het vliegveld nog nooit in een propellorvliegtuig te vliegen (deze stonden namelijk in ruime hoeveelheden op het vliegveld in Nassau). Echter slechts 9 dagen later was het toch zo ver. In plaats van naar huis zijn we naar Miami gevlogen vandaag omdat ik voor mijn werk in Orlando moest zijn. Dit was iets wat op het laatste moment gebeurde en ik niet van te voren wist. Het was maar een hele korte vlucht (minder dan een uur) en het was een propellor vliegtuig: een ATR-72 zoals hieronder te zien is. Mascha was natuurlijk niet blij maar we hebben het allemaal overleefd !

  

 Vanuit Miami zijn we met de auto naar Orlando gereden. Eigenlijk wilden we langs US-1 rijden: de meest oostelijke highway in de US. Noord-Zuid Snelwegen in de US zijn genummerd vanaf de oostkust; hoe verder westelijk hoe lager het nummer. US-1 is vrij oud en is 3818km lang. US-1 start in het zuidelijke puntje van Florida. We hebben US-1 ook een stukje gevolgd maar uiteindelijk hebben toch maar een nieuwere snelweg genomen (Florida Parkway) omdat het langer leek te gaan duren dan de 4 uur die we ervoor uit hadden getrokken. US-1 loopt grotendeels door steden heen waardoor er vrij veel verkeer is. Hieronder onze route van vandaag:

route.jpg

Alles bij elkaar hebben we zo’n 50 mijl (80 km) langs US-1 gereden en daarna zo’n 150 mijl (250 km) langs de Florida Parkway. Alles bij elkaar ongeveer 400 km van (vliegtuig) deur tot (hotel) deur in ongeveer 4 uur.

Karate Kid….

Karatekid

‘Wax on….. Wax off…..’, mr. Miyagi, Crane kick….. het wordt allemaal waarheid hier sinds Roos-Marijn op karate zit. Roos-Marijn gaat nu sinds een paar weken naar karate. Het heeft een paar lessen geduurd voordat ze de witte band kreeg. Deze krijg je namelijk pas als je de basis regels van de dojo kent: buigen naar je medeleerlingen, luisteren als de sensei praat e.d. Het gaat Roos-Marijn erg goed af en ze heeft er veel plezier in. De groep waarin ze zit heet ‘Tiny Tigers’. In eerste instantie wilden we Alexandra ook mee laten doen maar ze is nog net een jaartje te jong. Alexandra gaat echter naar Kiddie Soccer; dat kan wel. Roos-Marijn heeft twee keer in de week karate, direct na school.

Ik heb alleen moeite met het uitleggen (aan met name mamma) dat karate oefenen thuis geen goed idee is.

Deze week zijn ook de scholen in Amerika weer begonnen. Het programma begint nu echt druk te worden. Roos-Marijn gaat nu naar een nieuwe school. We denken dat dat goed voor haar is omdat ze nu snel rekenen, lezen en schrijven kan leren. Met haar oude school waren we ook heel erg tevreden maar deze school leverde maar een programma van een aantal halve dagen per week waarin ze klassikaal zouden leren. Tot nu is dat ook genoeg geweest voor Roos-Marijn maar we denken dat ze op haar nieuwe school meer uitdaging heeft: nieuwe kinderen, nieuwe leraren e.d. Alexandra blijft wel op de Goddard school en volgt het programma waar Roos-Marijn nu net klaar mee is.

Roos-Marijn is afgelopen week voor het eerst twee dagen geweest en ze vond het heel erg leuk. Zoals een beetje te voorspellen was, werd ze de eerste dag al aan een ander tafeltje gezet vanwege overmatig kletsen… Ze kan al aardig spellen en sommige woorden ook al lezen. Ze wil het heel graag leren. Ik heb haar stapels van mijn oude (bijna antieke) Nederlandse Donald Ducks gegeven en ze bladert daar heel graag in. Roos-Marijn en Alexandra zullen ook nog steeds naar de Nederlandse school in Summit gaan om de Nederlandse taal bij te houden. Roos-Marijn gaat waarschijnlijk beginnen in groep 3A. Met twee keer karate erbij en kiddie soccer voor Alexandra hoeven we dus ook niet bang te zijn dat Mascha thuis zit te verpieteren. Volgens mij haalt ze haar ski’s alweer uit het vet….

Standard Hotel

Deze week ben ik voor mijn werk weer naar Los Angeles geweest. Ondanks dat de vlucht geen pleziertje is als je het al zo vaak gedaan hebt, was er dit keer toch iets leuks. Ik werd uitgenodigd door wat collega’s om op donderdag avond wat te gaan drinken in ‘The roof top standard hotelStandard’ Hotel. Dit is een hotel in downtown Los Angeles wat blijkbaar heel trendy is. Het hotel is vrij makkelijk te vinden maar de bar niet. Je moet eerst met een lift naar de 12e verdieping en dan kom je op een normale hotel verdieping terecht met allemaal hotel kamers. Echter, er is ergens verstopt op die verdieping nog een aparte lift die je naar het dak brengt. Op dit dak bevindt zich een bar, zwembad en grote comfortable banken en bedden. Hier een foto van het zwembad. Je zwemt dus echt op zo’n 100 meter hoogte.

Mountainbiken in Edison Park

Een paar weken geleden heb ik een mountainbike gekocht. Ik had de laatste tijd eigenlijk niets meer aan sport gedaan en fietsen leek me wel weer een leuk om te doen. Samen met de fiets heb ik ook een boek gekocht: “25 of the best mountain bike trails in New Jersey”. Vlak bij ons huis is ook een speciale trail: Diablo. Hier ga je met een skilift (een gondola) omhoog een berg op en dan is er ongeveer 25 mijl (40 km) aan mountainbike trails…. allemaal naar beneden. Dit park is echter wel voor gevorderden dus ben ik eerst nog een beetje aan het oefenen. Hier is een filmpje gemaakt in het park.

De mat….

Wie wil er komen voetballen op onze mat ?

We hebben dit jaar een biologisch / organic bedrijf genomen om ons gras te behandelen. In plaats van chemische kunstmest gebruiken ze biologische producten en het ziet er net zo goed uit… misschien wel beter ! Biologisch is veel beter voor het milieu omdat de stikstof die in kunstmest zit niet in het water terechtkomt. Voor insecten bestrijding gebruiken ze bepaalde olie en dat helpt ook behoorlijk goed. Ajax kan zo komen spelen !

Sparta mat

We hebben een hond gekocht !

Nadat Mascha een hond gevonden had in onze achtertuin, besloten we dat we zelf een hond nodig hadden. De hond heet Rover en woont permanent in de buurt van ons zwembad. Rover is een robot onderwater  stofzuiger: voorop het apparaat staat een hond afgebeeld en de doos is in de vorm van een hondehok. In de voorgaande jaren moesten we de bodem van het zwembad regelmatig ‘stofzuigen’ met een speciale stofzuiger die zat aangesloten op de pomp van het zwembad. Het nadeel hiervan was dat de slangen eerst vol water moeten lopen omdat er anders vacuüm ontstaat in de pomp. Als dat gebeurde, moesten alle slangen weer los en moest de pomp ontlucht worden. Al met een al een perfect excuus voor Mascha om niet te hoeven stofzuigen. rover_junior_thumb.jpgGevolg was dat het zwembad niet altijd schoon is op de bodem wat niet echt lekker voelt als je er doorheen loopt. Met Rover zijn die zorgen allemaal voorbij ! Rover heeft een eigen motor en stofzuigerzak: je plempt Rover zo over de rand en een chip zorgt ervoor dat Rover een patroon rijdt dat de hele bodem bedekt. Zodra hij tegen de trap of rand aanrijdt, stopt ie vanzelf en gaat dan via een net iets ander pad weer terug totdat ie aan de overkant van het bad tegen de rand botst enz. Rover doet zijn werk goed. Dit jaar hadden we het zwembad in 1 dag bijna helemaal gebruiksklaar. Dat is een heel verschil met vorig jaar waar we wel een paar dagen aan het stofzuigen en scheppen zijn geweest voordat het water helder was. Het is ook een kwestie van kennis. Het eerste jaar had ik ongeveer een dag nodig voor ik doorhad waar alle schroeven, drukmeters en slangen aangesloten moesten worden. Het was toen een heel drama want er zat een lek in een van de aanzuigslangen van de pomp; daardoor werd er lucht meegezogen en was er nauwelijks druk in de filters. Als je dat dus niet weet dan werken de filters maar half en is het allemaal redelijk frusterend. Dit jaar was het met een half uur gepiept 🙂

De boel kan nu gaan opwarmen en het zwemmen kan beginnen !

Met de trein….

Gisteren ben ik voor het eerst een lange afstand met de trein gereisd in Amerika. Ik had helemaal genoeg van het vliegen. Sinds ik vanaf 26 Februari voor Seeds of Change werk heb ik 17 vluchten gevlogen over een totaal van 87923 km (dank je wel voor de statistieken van KLM airmiles). Dat is ruim twee keer de wereld rond vliegend over de evenaar. clipboard01.jpg

Het waren ook vrij lange vluchten (gemiddeld 5000 km) en veel ervan waren ‘s nachts.  Deze week moest ik naar Charlottesville in Virginia voor een cursus op de Darden Universiteit en ben ik met de trein gegaan. Het was een reis van bijna 6 uur (550 km) maar veel beter dan in een vliegtuig. De stoelen waren erg ruim en comfortabel en de trein was veel stiller dan ik had gedacht. Je hoort veel klachten over openbaar vervoer in Amerika maar het was eigenlijk helemaal niet zo slecht. De trein had 2 wagons waar je kon eten en drinken. De eerste was een soort Snackwagon met koffie, bier, hot dogs, sandwiches e.d. De tweede was een full service restaurant met bediending en ongeveer 10 tafels. Je kon hier bij het instappen reserveren in blokken van 30 minuten.

 De Darden universiteit is, althans in het gedeelte waar ik ben, een hele mooie universiteit met hele goede voorzieningen. De cursus is een 3-daagse cursus die betrekking heeft op het starten en succesvol maken van ondernemingen. Een van de sprekers is een professor maar tevens deelnemer in een Venture Capitalist groep. Dit zijn de beruchte / befaamde durf kapitaal investeerders die bedrijven opkopen en met winst weer verkopen. In Nederland zijn recentelijk delen van Ahold opgekocht door een amerikaanse Venture Capitalist groep. De professor had door zijn werk dus een hele goede neus voor welke bedrijven succesvol zijn; hij vertelde dat zijn groep per jaar ongeveer 300 bedrijven bekeek om te kopen/verkopen. Alles bij elkaar een erg leuke cursus.

 Volgende weer vertrek in naar Los Angeles maar daarna ben ik hopelijk even klaar met reizen.

The 39 Steps…

3003296.jpgAfgelopen week ben ik naar London geweest voor mijn werk. Op Woensdag en Donderdag heb ik daar een biologische boederij bezocht en hebben we een aantal gespreken gevoerd met biologische groeperingen in Engeland. Onder andere met de Soil Association maar ook met iemand die biologische restaurants heeft in London. De biologische boerderij heet Sheep Grove Farm, is heel erg groot en ligt dicht bij London in de plaats Membury. Omdat ik een dag te vroeg was aangekomen, ben ik de eerste nacht in Windsor gebleven in een heel oud hotel: Sir Christopher Wren’s House. Sir Christopher Wren was een architect ergens in 1600 die dit huis gebouwd heeft. Het huis staat bijna tegenover het Windsor Castle en in het midden van het stadje Windsor.

 Op vrijdagavond zijn Marco, Annette en ik naar een toneelstuk in London gegaan. Het stuk heette ‘The 39 Steps’ en is gebasseerd op een film van Alfred Hitchcock. Het bijzondere was dat er 4 acteurs waren die bij elkaar ruim 150 verschillende rollen speelden.  De film werd lang gezien als onmogelijk op te voeren op toneel omdat er bijvoorbeeld achtervolgingsscenes in de film zitten, die heel moeilijk na te doen zijn op toneel. Op de foto kun je een scene in de auto zien; heel leuk gedaan.

 We hebben overnacht vlak bij Paddington Station vanwaar de Heathrow Express je direct naar het vliegveld brengt. Helaas is het reizen nog niet afgelopen want deze week ga ik naar Darden Universiteit in Virginia voor een cursus.